ژرف‌نگري و نفوذناپذيري حضرت امام (ره)

در نجف اشرف به ياد دارم كه خبر شهادت مرحوم شيخ حسين غفاري همراه با چگونگي شهادت و تظاهراتي كه در مراسم تشييع جنازه او روي داده بود و برگزاري مراسم بزرگداشت از سوي آقاي شريعتمداري و ديگر علماي قم براي آن مرحوم را طي نامه‌اي از كويت دريافت كردم. بي‌درنگ به ملاقات با امام شتافتم و آنچه در گزارش آمده بود براي امام بازگو كردم. امام بي‌درنگ چند پرسش مطرح كرد: نخست اينكه اين زنداني‌اي را كه سرش را (بنا بر آنچه در آن گزارش آمده) با مته سوراخ كرده‌اند و پاي او را در روغن داغ گذاشته‌اند كه گوشت و پوست آن ريخته و... چگونه جنازه او را به خانواده‌اش تحويل داده‌اند؟! امام ادامه داد: ساواك شاه در اين‌گونه موارد هيچ‌گاه جنازه زنداني را به خانواده‌اش تحويل نمي‌دهد تا سند جرم و جنايت شكنجه‌گران رژيم شاه به دست مردم بيفتد و آن رژيم را رسوا كند. دوم اينكه آقاي شريعتمداري و امثال ايشان براي اين‌گونه زنداني‌ها كه زير شكنجه كشته شده باشند، هيچ‌گاه مراسم ختم و بزرگداشت برگزار نمي‌كنند (نزديك به اين مضامين). و از آنجا كه پاسخي براي اين سؤال‌ها پيدا نشد، امام در برابر حادثه مرگ يا شهادت مرحوم حاج شيخ حسين غفاري موضعي رسمي نگرفت و اعلاميه‌اي صادر نكرد. پس از پيروزي انقلاب اسلامي در ملاقات با هم‌زنداني‌هاي مرحوم غفاري مانند حجت‌الاسلام والمسلمين شجوني معلوم شد كه آن مرحوم زير شكنجه به شهادت نرسيده ‌است. البته بر اثر شكنجه‌هاي ساواك در زندان دچار بيماري شده و به علت عدم معالجه درست و به موقع، رحلت كرده است.

بازگشت   ارسال به ديگران